“Dünya acıdan ibarettir” derler. Oysa dünya da yaşam da zihnimizin ürünü, ortak duygularımızın yansımasıdır: güven, neşe, kaygı, özlem… Hepsi bu büyük illüzyonun iplikleridir. Biz, yanılsamalar içinde başka yanılsamalar kurar, bazen onların içinde kayboluruz.
Tek gerçeklik vardır: şimdi.
O an, uyanış dediğimiz şeydir. An gelir, perdeler kalkar; fakat dışarıdaki dünya aynı kalır. Yalnızca senin bakışın değişmiştir. Bu yüzden söze dökülemez; yalnızca deneyimlenir.
Kendi yanılsamandan uyandığında başkalarınınkini de görmeye başlarsın. O zaman çevrendekiler sorar:
“Her şeyi çözdüysen neden hâlâ bu hayatın içindesin?”
Çünkü hakikati bilmek, düzeni değiştirmek değildir. Sen büyük bir bütünün küçük bir parçasısın. Ama aynı zamanda, küçük bir parçada bütün evrenin yaratıcısı gizlidir.
Ne “uzaylı” ne “şu” ne “bu”… Asıl mesele bilinçtir; ve bilincin sayısız parçayla sürdürdüğü sonsuz dans.